Sunday, July 13, 2014

Γλώσσα




















Έχει ξεχάσει ποια είναι -
το όνομα της, την καταγωγή της, τους προγόνους της,
το τόπο της, την πόλη της, τον προορισμό της.
Έχει ξεχάσει το λόγο, το αιτιατό.

Ένα κενό – ένα βαθύ χάσμα.
Ένα άδειο σώμα που ανατριχιάζει,
που η καρδιά του ξεσκίζει τη σάρκα
και κάθε σκέψη συκοφαντεί τη λογική.
Κάθε σκέψη προπονεί την κοσμική αντίληψη -
μια σκέψη που τρέμει
που γεννάει τον φόβο
κι ο φόβος τρώει-κατασπαράζει
τη λογική.
Κάθε τι γνώριμο πεθαίνει.
Μια αίσθηση επεξεργασμένη
από έναν άρρωστο νου.

Ξημερώματα
Το θολό φως του ουρανού ξυπνάει το δωμάτιο.
Ένα ανδρόγυνο κομμένο στη μέση
Ο άνδρας κοιμάται- γυμνός
με ανοιχτό το στήθος του.
Η γυναίκα ανοίγει τα μάτια της
τυφλώνεται από το φως
το πρώτο φως της ημέρας.

Έχει ξεχάσει τι θέλει να κάνει στη ζωή της
Ένα κενό
Μια απόλυτη στιγμή ματαιότητας
Όλα φαντάζουν παράλογα.

Οι λέξεις γλιστράνε πάνω στα πόδια της
κομματιάζουν τις φλέβες της
και τα πόδια της τρέμουνε.

“Το σώμα της”

Τα δάχτυλά της ιδρώνουν
η γλώσσα της στεγνώνει

Θα περάσει το βαθύ σκοτάδι
Θα κυλιστεί στο πάτωμα
Θα το πιούνε οι σανίδες

Δεν διαρκεί

Η καρδιά της    Το στέρνο της
Το στήθος της   Οι πνεύμονές της
Η κοιλιά της     Τα έντερά της
Τα δάχτυλά της Οι φτέρνες της

Ησυχάζουν

Friday, April 25, 2014

Άνευ ορίων – Άνευ όρων


















O συντηρητισμός νικά
καθώς περνούν τα χρόνια

Οι νέοι σέβονται την πολυετή σάρκα των γερασμένων
Οι νέες υπό την αιγίδα της φρεσκάδας τους
και της υπομονής τους
παρατηρούν τα σάλια των συντηρητικών
να χύνονται στα γεμισμένα με κρέας πιάτα
του οικογενειακού δείπνου.
Παιδιά και έφηβοι αναστενάζουν και διαμαρτύρονται
που τους απαγορεύουν το παιχνίδι τους
Άβατον τα δωμάτια της γενιάς του 1930
Άβατον οι ψαλμοί τους

Γιατί,
τον συντηρητισμό
πολλοί τον απεχθάνονται
λίγοι τον πολεμάνε.

Δράκαινες μάνες
γεννηθείσες από άλλες
δράκαινες μάνες.

Ορθόδοξες νευρωτικές λουσμένες με πίστη
λοιδορούν το πνεύμα
ουρλιάζοντας προσευχές
«….και μὴ εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν,
ἀλλὰ ῥυσαὶ ἡμὰς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Ελέησόν ημάς από τις αμαρτίες ημών»
«Ἐπὶ πλεῖον πλῦνον μὲ ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισον μὲ ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστιν διὰ παντὸς…»
«Μὲ ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην ἀγαλλιάσονται ὀστᾶ τεταπεινωμένα.»
«Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον»

Υστερικές μητέρες
κρατούν υπό την κατοχή τους
14χρονες άτακτες κόρες.
Ασπάζονται την λιποταξία και τον αθεϊσμό
και όμως
σιχαίνονται και καταδικάζουν τον Ανδρέα Εμπειρίκο.
  
Καταθλιπτικοί διάσημοι μυθιστοριογράφοι
ρεαλιστές άντρες – πιστοί –
ανέξοδα χλευάσαν διθυράμβους του έρωτα.

Χοντροί μεσήλικες
υπερασπίζονται τη κρυφή πολυγαμία 
και την απιστία 
έναντι 
του ομαδικου έρωτα

Ματαιόδοξες ηθοποιοί 
αγοράζουν γυάλινες μελάνες
για να βουτήξουνε μέσα
τις κρυστάλλινες πένες της φιλαρέσκειας τους.

Άνευ ορίων – Άνευ όρων

Η μέθεξις γιορτάζει την άνοιξη
το καλοκαίρι
Η μέθεξις θροΐζει μες το φθινόπωρο
μες το χειμώνα.

Συναντιούνται κρυφά τα σώματα
εκεί που η γη υπάρχει από μόνη της
Συναθροίζονται κρυφά
Παν και Εσαεί
Το σώμα, οι επιθυμίες, η λύσσα, η έκσταση
Παν και Εσαεί
Οι αφροί της Αφροδίτης
Παν και Εσαεί
Το βλέμμα του Σάτυρου
Παν και Εσαεί

Άνευ ορίων – Άνευ όρων

Παρελαύνει ο ηδονισμός
δίχως αξιοπρεπείς κυρίες ,
δίχως χήρες ευγενών, και χήρες κληρονόμων.
Δίχως σαρκασμούς και ειρωνείες.
Δίχως κραυγές αποδοκιμασίας.

Η θέρμη της ενσυναίσθησης
της συμπόνιας
της αλληλοκατανόησης
Η θέρμη της ανωμαλίας
της μυστικοπάθειας
της χρήσης LSD
και ο χρησμός των νέων
για ένα μέλλον άνευ ορίων και άνευ όρων.

Ο συντηρητισμός κομματιάζεται και αργοπεθαίνει
στη μοναξιά του ποιητή
στην θερμή προσευχή της απελπισμένης άθεης
στη συνωμοτική προσδοκία των «πυρήνων της φωτιάς»
στα τεράστια οδοφράγματα και τις κατεστραμμένες εκκλησίες
στους θανατωμένους αρχιεπισκόπους
στις 238 γυμνές δολοφονημένες μοναχές
στους 2365 καταδιωγμένους μοναχούς και
στους 4184 νεκρούς ιερείς
στην Ισπανία το 1936
στις φλεγόμενες νύχτες στη Τυνησία το 2011,
στο βουητό των δρόμων του 2008 στην Αθήνα.
Ο συντηρητισμός πεθαίνει
στoν στοχασμό ενός ερασιτέχνη φιλόσοφου
στις μικρές και μεγάλες ακτές γυμνιστών
στους συνειρμούς των μεθυσμένων
και στα βογγητά γυναικών
που ξεσκίζονται από θηλυπρεπείς άντρες.

Άνευ ορίων – Άνευ όρων

Ο καθωσπρεπισμός ξερνάει το αίμα του
και ψοφάει από καρκίνο εντέρου
όταν το σώμα
- λευκό, μαύρο, ξανθό, μελαχρινό –
απειθαρχεί,
όταν η σεμνότητα αφανίζεται
από τα σκέλια των παρθένων
όταν η ζωτική ενέργεια νυμφομανών εξαντλείται
όταν οι γονείς απαρνιούνται
το αίσθημα ευθύνης
όταν η σύνεση εξασθενίζει από
αφροδισιακά νοσήματα
και όταν τα σαρκικά πάθη δυναστεύουν την κοινή λογική.

Όχι Λόγος
Όχι εγκράτεια
Όχι αυτοέλεγχος

Το σώμα απόλαυσε,
απολαμβάνει και θα απολαμβάνει για πάντα.

Wednesday, January 29, 2014

Ώ! Απόκρυφον























Ώ! Ύσσαξ
 Ώ! Φύσις

Το εκλεκτό σου μαργαριτάρι θα γίνω
Ο σπάνιος πολύτιμος λίθος σου
Θα βλέπω όλη μέρα τις άσεμνες πτυχώσεις σου
Το εκλεκτό σου μαργαριτάρι θα γίνω
και θα σε βλέπω να  τον γλύφεις,
να τεντώνεις τη γλώσσα σου για να τον περιποιηθείς
και αυτός με τη σειρά του θα καυλώνει
θα καυλώνει πολύ όπως εγώ που σε κοιτάζω.
Θα βλέπω το μουνάκι σου να χύνει
να χύνει πάνω στην πούτσα του.
Το εκλεκτό σου μαργαριτάρι θα γίνω
και θα βλέπω τα μουνόχειλα σου
όταν θα τα χαϊδεύεις με τα δαχτυλάκια σου.
Θα με φροντίζεις ολημερίς
και θα μου τραγουδάς για  τον έρωτα σου,
θα σε βλέπω να στήνεσαι στα τέσσερα
και να σε γαμάει με την πρησμένη του την πούτσα.


Ώ! Αιδοίον
Ώ! Αιδώς

Θα μαραζώνω
Θα θαμπώνω
θα μου γυαλίζεις τις ακμές μου
και θα βλέπω τα βλέφαρα σου από κοντά.
Θα μυρίζω την ανάσα σου
Θα στάζεις επάνω μου
τον γλυκό σου ιδρώτα.

Ώ! Απόκρυφον
Ώ! Απόρρητα

Θα σε ακούω να αναστενάζεις
να μιλάς πρόστυχα
να του λες να σε γαμήσει άγρια
να ξεσκίσει με την πούτσα του
το πανέμορφο μουνί σου.

Ώ! Ίακχος
Ώ! Κήπος

Θα σε βλέπω
με ανοιγμένα τα πόδια στο κρεβάτι
να τρίβεις, να τσιμπάς τη κλειτορίδα σου.
Θα με κοιτάζεις
Θα χαμογελάς και θα τρίβεσαι
όλο και πιο δυνατά για να τελειώσεις,
να γεμίσεις με τα χύσια σου
τα  λινά σου ελαιούχα σεντόνια.

Ώ! Κίνυρα
Ώ! Ρόδον
Ώ! Ταύρον
Ώ! Τρυμαλίη











Thursday, January 2, 2014

Φειδώ

photos by Tamas Andok
Σκουριασμένες λευκές επιδερμίδες
με ανοιχτόχρωμα στίγματα από περασμένους έρωτες
γαλάζια, κυανά
- με αίσθηση ανησυχίας -
σημάδια επάνω τους από περασμένα χάδια

Λευκές ασήμαντες – ταπεινές

Υφιστάμενες ελπίδες
κάτω από μια πληγή
κάτω από μια καρκινική πληγή

Ανθεκτικές αναμνήσεις
που τρεμοπαίζουν ανάμεσα από μια θολή κόρη
και μια αρρωστημένη ίριδα

Σχισμένα τα μάτια

Πολλαπλασιασμένα πάθη
από μικρές επαρχίες
άγνωστες ηρωίδες
μόνο κάποια κατεστραμμένα βότσαλα
αναγνωρίζουν την ιστορία τους

Μια μητέρα έτοιμη να πουληθεί
να κρεμαστεί επάνω σε ανθισμένα
χειμωνιάτικα δέντρα

Πατρικές φιγούρες
που αρνήθηκαν να θαφτούν στον οικογενειακό τους τάφο

Κάθε θρησκεία
έχει ένα ιερό τόπο
Κάθε άνθρωπος
έχει ένα ιερό μυστικό
Κάθε παιδί
έχει ένα ιερό ψέμα

Ξεχειλωμένα χείλη με
επισυναπτόμενες υποσχέσεις
Μυθομανής περιθωριακοί
μεθυσμένοι άγρια
Όνειρα Καλοκαιρινής Νυχτός
Ακατάσχετα Ψεύδη
Ένα λεπτό γυαλιστερό φίδι
που ορθώνεται σαν κόμπρα
αληθές ή ψευδές ;

Γερασμένοι άντρες και γυναίκες
χωρίς δόντια
αληθές ή ψευδές ;

ανυπόμονοι να κερδίσουν
ακατάσχετα κέρδη
αληθές ή ψευδές ;

ανυπόμονοι να κερδίσουν
μια δική τους οικία
ένα δικό τους κήπο
το δικό τους δέντρο

Kουρασμένες γυναίκες
προσμένουν χρυσάφι
αληθές ή ψευδές ;

Thursday, December 5, 2013

Pleasant Ville

Dreamlike Scenes by Duvarret

Ένα μέρος σε μια πόλη
μια πόλη
ένας ορίζοντας
μια απομονωμένη γειτονιά
ένα ερειπωμένο σπίτι
φρεσκοβαμμένες μονοκατοικίες
ανέγγιχτοι κήποι
ενοικιαζόμενα δωμάτια
μια ανύπαρκτη συνοικία
ανθρώπινες φιγούρες
χαρακτήρες
ιστορίες πολυδαίδαλες
πουτάνες
νταβατζήδες
παρανομία

μια ευτυχισμένη μητέρα
ένα παρελθόν που έσβησε
που χάθηκε
αρχαία ρητά που τα ξεβράζει η θάλασσα
θλιμμένες κόρες
κουρασμένα βλέμματα
σκούρα δέρματα
ένας θαυμασμός
και ένας οίκτος

μια πηχτή σιωπή
ένα δωμάτιο
ένα κρεβάτι
ένα γραφείο
κάπου να αγγίζω τον υπολογιστή
μια μολυβοθήκη
και πάντα ένα ψεύτικο κρυστάλλινο ποτήρι
γεμάτο 2 φορές τουλάχιστον
με 13% w/v αλκοόλ

να ακούω το βυθό της θάλασσας
να ακούω το ελεύθερο ψιθύρισμα του ιωδίου

μια ηρεμία που κρεμάει τους συζύγους
από τους πολυελαίους
για μένα είναι ελιξίριο

ένα σκοτάδι σε μια υπερήφανη μοναξιά
που δηλητηριάζει την σκέψη ενός άντρα
και εμένα με μαγνητίζει

μια μοναξιά
παρούσα
ένας φόβος
απών


Thursday, November 28, 2013

"ΨΥΧΩΣΗ" της Sarah Kane από το + Ινστιτούτο [Πειραματικών Τεχνών] θέατρο ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ έναρξη: Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2013


+ To Iνστιτούτο [Πειραματικών Τεχνών]
http://theinstituteinfo.blogspot.com

παρουσιάζει
"ΨΥΧΩΣΗ!"
βασισμένο στο έργο της SARAH KANE
"4.48 PSYCHOSIS"

Σκηνοθεσία | κείμενο ΤΑΣΟΣ ΣΑΓΡΗΣ

παίζoυν: ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ
Δ. Σακελλαρίου, Θ. Φατούρoς, Λ. Ξουράφη

 Μουσική: ΒΙΟΜΑSS
+Lana Del Rey, The Cure, Joy Division
Video Art: Aλκιστη Καφετζή, Void Optical Art Laboratory
Σκηνικά: Κenny Mac Lellan
Φωτισμοί: Γιώργος Παπανδρικόπουλος

Διάρκεια: 80'

Έναρξη παραστάσεων:
Δευτέρα 14 OKTΩΒΡΙΟΥ 2013
Τρίτη 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2013
23 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Κάθε Δευτέρα & Τρίτη
από 14/10 έως 30/12/ 2013

Γενική Είσοδος: 10e
Δωρεάν Είσοδος με κάρτα ανεργίας,
θεατρική ατέλεια και ανω των 65 ετών

Θέατρο ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ
Παραμυθίας 27 & Πλαταιών ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ, ΑΘΗΝΑ
κρατήσεις 2103457904
http://theatroparamithias.blogspot.com

Με την υποστήριξη:
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ 
http://voidnetwork.blogspot.com

Λεβιάθαν

                          Still images by Lucien-Castaing Taylor and Véréna Paravel


Η θάλασσα μαύρη
ένας πυκνός άγνωστος βυθός.
Βαθιά τα κύματα
οι αφροί λυσσασμένοι
οι μόνοι επιζώντες από τη μανία του Λεβιάθαν.

Σκοτεινή
Τρομακτική
Δυνατή

Η γαλήνη που στα βάθη της υπάρχει
το πέρασμα για τον Άδη -
δεν χρειάζεται να δώσεις μπρούτζινα κέρματα
ο τρόμος απέναντι στο σκοτεινό άπειρο
αρκεί -
δε χρειάζεται οι συγγενείς σου να ταΐσουν τον θάνατο
κάτω από τη γλώσσα σου τίποτα.

Ο Αχέρων λυπάται
Ο Κωκυτός θρηνεί
Ο  Φλεγέθων εκρήγνυται
Η Λήθη λησμονεί
και ο Στυξ μισεί

Ζωές δεμένες
αλλού
σε μέρη που δεν έχεις φανταστεί
πειρατές
εργοτάξια
ναυτικοί

Ανάσες ανδρών αλυσοδεμένοι σε βαριές άγκυρες
γδέρνοντας σαλάχια και κόκκινα ψάρια
για να παραδώσουν γεμάτο φορτίο στα τελωνεία
παρασκευάσματα καλλυντικών και γυναικείων αξεσουάρ.

Οι τελευταίες ανάσες θηλαστικών
τραβηγμένα τα μάτια τους από το μεταλλικό δίχτυ
πλαστικά χρωματιστά χέρια
ξεκοιλιάζουν υδρόβια κοπάδια.

Ίσα που προλαβαίνουν να καπνίσουν
Θυμωμένη η θάλασσα
Ο τύραννος 
και ο απελευθερωτής μαζί
της γης

Βιομηχανικός θόρυβος
και οι κραυγές του ατλαντικού
ένα βουητό
και ένας τραχύς άγνωστος
Λεβιάθαν

Οι λεπτομέρειες ζαλίζουν
Μια magenta με τη φωτεινότητα χαμηλωμένη
μείων 35 τοις εκατό

Κάθε όργανο στη θέση του
για το δικό του απαγχονισμό
για τη δική του υποθαλάσσια δολοφονία
αλυσίδες, γάντζοι, σωλήνες.

Ένα φορτίο
αίμα
αίμα από φύκια και
ξεραμένα εξωτικά κοχύλια
ζαρωμένοι αστερίες που δακρύζουν γοερά
και συρρικνωμένα κοράλλια –
ρυτιδιασμένες μνήμες ενός βυθού

Πλαστικά γάντια μπλε
να θυμίζουν το χρώμα της αυγής
στοιβάζουν την ομορφιά σε πορτοκαλί πλαστικούς κάδους
“...ένα ενθύμιο από την Πορτογαλία μαμά...”

Άνθρωποι σαν μηχανές
κανένα συναίσθημα
παγωμένα μάτια
κρύο
ένας αέρας
που είναι αρκετός
να σκέφτεσαι μόνο την πείνα
το κρασί
τα τσιγάρα
ένα ωραίο παχύ μουνί να γαμήσεις
επαναληπτικές κινήσεις
η επανάληψη σκοτώνει την ευαισθησία
η επανάληψη
κυνικές λέξεις
και απλή επιβίωση

Μια καταπακτή που ξερνάει αίμα
και κομμάτια από άχρηστο θαλασσινό κρέας

24 μοίρες και 15 λεπτά βόρειο γεωγραφικό πλάτος
76 μοίρες και 0 λεπτά  δυτικό γεωγραφικό μήκος
μόνοι
στον ωκεανό

Μέρη του πλοίου
σχήματα επιτραπέζια
ορθογώνια, τετράγωνα και πολύγωνα
με σχισμές
το βαρύ αλατισμένο νερό της θάλασσας
να διαπερνάει
να γεμίζει
να αδειάζει
να ταρακουνάει

όταν γεμίζουν τα σχήματα
τα σκουριασμένα σχήματα
με ετοιμοθάνατους
η θάλασσα
τους ξεπλένει
τους δροσίζει
μέχρι να πεθάνουν από ασφυξία

ένα φορτίο γεμάτο πτώματα

κοινή ήτανε η μοίρα τους
να σταματήσουν
να τρέχουν ασύλληπτα μέσα στο βυθό

το άπειρο
και η φυλακή
το άγνωστο και
ο θάνατος
η ζωή
και
η βιομηχανική επανάσταση

Ανοιγμένα τα στόματα τους
τα λέπια τους
είναι και αυτά τρομοκρατημένα
αλήθεια

ο αφανισμός της ζωής δεν τρομάζει μόνο τους ανθρώπους

κάθε κίνηση με τη σειρά της
όλα προγραμματισμένα

Ένας τεράστιος Λεβιάθαν
φτιαγμένος στην Αμερική
ένα σιδερένιο κήτος που επιπλέει
και είναι δολοφόνος, ζωή,
μοναξιά
θλιμμένα βλέμματα μεταξύ τους
πολύ θόρυβος
εκκωφαντικό το σύρσιμο
της άγκυρας

Πως να γυρίσουν πίσω αυτοί οι άνθρωποι;

...”μαμά, μαμά πάρε μου αυτό τον ιππόκαμπο....είναι τόσο ωραίο..”

νεκρό....

Saturday, August 24, 2013

Υπόλευκο Θρεπτικό Υγρό












Μετά τα μεσάνυχτα
Αποχαιρετάει τον εραστή της
Συναντάει την κρυφή παλλακίδα της
Μέσα στην νύχτα η παλλακίδα την χτενίζει
Της αλείφει το σώμα
Με αιθέρια έλαια
Και λάδι από φρούτα
Της σφίγγει το στήθος της
Μέχρι να στάξει γάλα
Έχει τόσο πολύ γάλα
Για να χορτάσει όλους τους πεινασμένους της γης
Τις τεντώνει τις ρόγες
Ρουφάει τις πρώτες σταγόνες
Άτριχη, καυκάσια μητέρα
Δεμένη στο κορμό ενός δέντρου
Η παλλακίδα πρόσχαρη
Της φωτίζει το πρησμένο της στήθος
Με εκατοντάδες κεριά
Οι πεινασμένοι πλησιάζουν
Τους τρέχουνε τα σάλια
Σπεύδουν να προλάβουν
Να πιούνε όσο περισσότερο
Χορταστικό μητρικό γάλα
Ανέκφραστη η ανώνυμη θεά
Ζεσταίνει το ζουμί της
Θέλει να απορροφήσουνε όλοι από το στήθος της
τη λαγνεία της, την ντροπή της, την ευθύνη της, το όνειδος της.
Να ξεζουμίσουν τα δώρα της όλοι οι λακωνικοί,
οι μετρημένοι, οι ολιγαρκείς , οι απαιτητικοί,
οι στειροποιημένοι, οι ταπεινοί.
Να ταΐσουν την διψασμένη ματαιοδοξία τους
Να τέρψουν την αδηφάγα κενοδοξία τους
Να θρέψουν την αυταρέσκεια τους

Τρεμοπαίζουν οι κύστες των μαστών της
Με μητρικό γάλα θέλουν να γεμίσουν άδεια στόματα
Να δροσίσουν όλους τους διψασμένους

Γυρεύει να περικυκλώσει τα αχαλίνωτα αρπακτικά
Θα απλώσει τα χέρια  της
Να τραβήξει
Τους λυσσασμένους
Θα πιάσει το κεφάλι τους
και θα τους βάλει να βυζάξουν την κούραση της.

Νυστάζουν τώρα οι ορμές της
και αποκοιμιέται
στις τελευταίες σταγόνες από το δικό της
υπόλευκο θρεπτικό υγρό.

Η δική της αδυναμία
Δεν άντεξε να ψεύδεται
Δεν μπορούσε άλλο να προσποιείται
Την ερεθισμένη σκλάβα 
Η δικιά της αδυναμία χόρτασε
Ήπιε αρκετό γάλα

Τα στήθη της τώρα γεμάτα μελανιές
Κατακόκκινα
Άδεια

Δεν μπορούσε να το σταματήσει
Το συνέχιζε μέχρι αυτό να την σκοτώσει
Ήταν πιο εύκολο να παραδοθεί στη δίνη του
Παρά να αντισταθεί

Η ζωή της υπήρξε μια πλάνη 

Αδαμάντινοι νήσοι

Παγιδευμένη στο παράδεισο
Τυλιγμένη με γόνιμα χρυσάνθεμα
Αλυσοδεμένη στις ρίζες ενός αιωνόβιου φόβου
Ιδρωμένη από τη μανιασμένη περιέργεια του εραστή της
Συγχυσμένη από την ασυγκράτητη επιθυμία για σοφία
Ζαλισμένη από τη μελαγχολική έκταση του απείρου

Παγιδευμένη στον παράδεισο
Δέσμια  σε ένα υπέρλαμπρο ανθισμένο δέντρο
Αδιάφορη μέσα σε ένα μυστικιστικό ναό
Κουρασμένη ατενίζοντας τον ειρηνικό ωκεανό
Κρεμασμένη στο βυθό της θάλασσας

λαχανιασμένη
εκτεθειμένη σε αρχαίους πολιτισμούς
πόσο γελοία φαίνονται τα όνειρα της
πόσα φαιδρές φαίνονται οι στεναχώριες της
τρομάζει
ουρλιάζει απέναντι στο χάος
ιδρώνει από τη ευρυμάθεια του εραστή της

και αποφασίζει να τον γδάρει.

Thursday, July 18, 2013

Τα ιδρωμένα αρχίδια του γυμνασμένου άντρα με αηδιάζουν

















Μουσκεμένες όλες του οι τρίχες
δεν κάνει έρωτα, δεν ξεσκίζει την ξανθότριχη γκόμενά του
αλλά τρέχει με σταθερό ρυθμό γύρω από το πάρκο.
Γύρω από το πάρκο
Τρέξε μαλάκα
Τρέξε
Όσο περισσότερο  τρέξεις ,
όσα περισσότερα χιλιόμετρα διανύσουν τα αθλητικά σου παπούτσια
τόσα περισσότερα χρόνια θα ζήσεις,
ή  τουλάχιστον έτσι νομίζεις.
Τρέξε μαλάκα τρέξε
Κάνε το γύρο του κόσμου
Λαχάνιασε
μέχρι να καούνε οι πατούσες σου
μέχρι να αποτεφρωθούνε τα γυμνασμένα αρχίδια σου.
Λαχάνιασε
Κοίταξε κάτω τα συμμετρικά σου γόνατα.
Συνέχισε να είσαι μαλάκας
Μπούτια γυμνασμένα και σκληρές τεντωμένες γάμπες
Χτισμένοι μηροί από μαρμάρινη ηλιθιότητα
Οι πλάτες σου τετραγωνισμένες
Γερές, δυνατές, έτοιμες να σηκώσουν την άδεια σου βιβλιοθήκη
Τρέξε μαλάκα να γυμνάσεις το σώμα σου
Να έχεις υγιή οργανισμό
Και καλή κυκλοφορία αίματος
Τα ιδρωμένα αρχίδια του γυμνασμένου άντρα με αηδιάζουν
Μουσκεμένες όλες του οι τρίχες
Γύρω από το πάρκο
Τρέξε μαλάκα
Τρέξε
Όσο περισσότερο  τρέξεις ,
όσα περισσότερα χιλιόμετρα διανύσουν τα αθλητικά σου παπούτσια
τόσα περισσότερα χρόνια θα ζήσεις
ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις
τρέξε,
όταν γεράσεις δεν θα μπορείς να τρέχεις.
Γύμνασε τα μπράτσα σου μαλάκα
Έτσι μαλάκα , σκύψε και κάνε κάμψεις,
40 κάμψεις.

Είναι επιλογή σου να είσαι μαλάκας,
ξαναπήγαινε στο γυμναστήριο σου
για όλα το χρόνο,
συμφέρει,
100 ευρώ για όλο το χρόνο, συμφέρει
Σφιχτός κώλος, ομαδικά προγράμματα, τμήματα διαιτολογίας,
σύσφιξη μυϊκής μάζας, οργάνωση λίπους, απώλεια βάρους,
μόνο με 100 ευρώ το μήνα.
Μαλάκα

Μην σπαταλάς το χρόνο σου
σε μεγάλα μυθιστορήματα, πολύπλοκες μουσικές συνθέσεις,
και καταθλιπτικά ποιήματα.
Αφοσιώσου στην ψευδαίσθηση του όμορφου ειδώλου σου,
μπορείς να κοιτάζεσαι με τις ώρες στο καθρέφτη.
Κοίτα τα μπράτσα σου
τόσο  γερά, δυνατά, φουσκωμένα τεστοστερόνη μπράτσα
έτοιμα να πλακώσουνε τη γυναίκα σου στο ξύλο
επειδή σε είπε μαλάκα,
έτοιμα να τσακίσουνε ανά πάσα στιγμή όποιον σου σπάει τα νεύρα.
Δεν μπορείς να ελέγξεις τα νεύρα σου ε;
Δεν μπορείς να ελέγξεις τα τεντωμένα σου νεύρα;

Τρέξε μαλάκα,
τρέξε μαλάκα γύρω από το πάρκο.
Πάρε τις σωστές αναπνοές
Τρέξε κάτω από την δροσιά των  τελευταίων δέντρων
που έχουνε απομείνει στην μεγαλούπολη όπου ζεις.

Σιχαίνομαι αυτόν τον ανδρικό ιδρώτα

Απολλώνια κορμάρα
Που λάμπει εγωκεντρισμό
Ναρκισσιστικό βλέμμα
Που επιθυμεί τον θαυμασμό από το αφεντικό του

Κοίταξε κάτω τις τετραγωνισμένες γάμπες σου
Μην κοιτάζεις  τους άσχημους,
τους χοντρούς, τους αλλήθωρους, τους αδύναμους, τους αγύμναστους.
Κοίταξε το σιχαμένο ιδρωμένο σου στέρνο.

Τρέξε μαλάκα
Απολυμένε λευκέ
Υπάλληλε γραφείου
Τρέξε για να αντέξεις την σκατένια καθημερινότητα σου

Πρωινό ξύπνημα                            Βιολογικό πρωινό                
Στρωμένο κρεβάτι                         Σιδερωμένα ρούχα
Ακριβές Κολόνιες                          Πεντακάθαρα χέρια
Καινούργια τηλεόραση              Γιγαντιαία οθόνη
Σαπουνόπερες                                Β-Movies
Τσακωμοί                                         Γαμίσια.

Εσύ συνέχισε να τρέχεις.

Πάρε τις σωστές αναπνοές
Σφίξε την κοιλιά σου
Φούσκωσε τα ρουθούνια σου
Είσαι δυνατός
Είσαι πολύ δυνατός
Αντέχεις
Αντέχεις και άλλο πόνο
Γύμνασε τους προσαγωγούς σου
Άνοιξε τα πόδια σου
Κάνε σωστές διατάσεις
Γίνε πιο ευλύγιστος
Έτσι μπράβο
Γίνε δυνατός
Όμορφος
Γυμνασμένος

Έτσι μπράβο

Τώρα είσαι έτοιμος
να γαμήσεις τους πάντες.

Saturday, May 4, 2013

Αλήθεια







Άπλωσε τα χέρια σου επάνω μου
σφίξε με – χάιδεψε με.
Σκύψε να ακούσεις
πως κυλάει
το αίμα στις φλέβες μου.
Να ακούσεις πως κυλάνε
τα υγρά μου μέσα μου.
Άκου – μπορείς να αναγνωρίσεις
το ουρλιαχτό σου στο στήθος μου.
Άκου
το στέρνο μου
πως βρίζει,
βλαστημεί,
καταριέται.

Εάν πιστέψεις σε έναν θεό
και σε προδώσει,
να ξέρεις -
κανένα υπέρτατο ον δεν πυροδότησε καμία προδοσία.
Ο δικός σου τρόμος
Ο δικό σου δισταγμός
απέναντι στην αιώρηση.
Η δικιά σου μάστιγα
Η δικιά σου αβεβαιότητα
απέναντι στο χάος  
είναι -
που επιθυμείς έναν θεό
να σε πιστέψει,
να σε εμπιστευτεί,
να σε σκεφτεί,
να σε φανταστεί.

Τα αστέρια τρεμοσβήνουνε
μέσα στο κορμί μου -
κυλάνε
τρέχουν
σαν  ιερά υγρά.
Είμαι φτιαγμένη από τα αστέρια
και εσύ αγάπη μου
με βλέπεις να τρελαίνομαι.
Θέλεις να με ανοίξεις.
Παίρνεις ένα ιερό σπαθί,
Με στοιβάζεις σε ένα βωμό,
Με ξαπλώνεις – δεμένη στο βράχο,
Με κοιτάζεις,
Θέλεις να μάθεις άμα είμαι στα αλήθεια
φτιαγμένη από τα αστέρια.

Άκου πως τρέχουνε τα αστέρια
μέσα στις φλέβες μου.
Άκου πως βραδυπορούνε τα αστέρια
μέσα μου.

Saturday, April 27, 2013

Πορφυρή Άμμος













































 
Μια πορφυρή άμμος ερήμου
θα ρουφήξει την καρδιά κάθε κτήνους.
Μια πορφυρή άμμος ερήμου
θα καταπιεί την καρδιά κάθε κτήνους.
Μια ερυθρή άμμος ερήμου
Μια απέραντη άβυσσος πόνου
Μια ερυθρή άμμος ερήμου
κόκκινη – πορφυρή
στηρίζει τους φόβους των άσχημων αυτών γυμνών ανθρώπων.
Ισχνές επιθυμίες
Αιώνιοι φόβοι
Μια πορφυρή άμμος ερήμου
Μια πορφυρή άμμος ερήμου τρέμει
Λικνίζεται στην ανύπαρκτη όαση
Σκύβει στο απύθμενο κρίμα της
Χαμογελάει στα τρωκτικά που κρύβει μέσα της
Μι α πορφυρή άμμος ερήμου
τρίσβαθη λάγνα ξεσκίζει τους νομάδες της.

Ανέραστες νυμφομανείς
το πεινασμένο μουνί τους
ξεσκίζει τον κάθε άρρωστο, μικρό, ατροφικό πούτσο.
Πνευματώδη φρικιά
Τα όρια τους το μεθύσι τους
Το γυμνό σώμα τους στη μέση μιας ντισκοτέκ
Τα όρια τους  - ένα μακρύ ξέσπασμα.
Κάθε γλώσσα και μια επίτευξη μεγαλομανίας
Ο καθένας γλείφει τον ουρανίσκο του
Για να γλείψει την σεπτή εικόνα του
Μικρές, ξανθιές κοπέλες στηρίζονται
στις μύτες των ποδιών τους
ματώνουν τα νύχια τους, τα μάτια τους.
Δακρύζουν από έναν αδιευκρίνιστο πόνο

Μια πορφυρή άμμος ερήμου
τρίσβαθη λάγνα αναπαύει
το δικό μου
θηριώδες ορμέμφυτο .

Ένας άδειος χώρος
Με χίλια σώματα
Ένα άδειο σώμα
(Με χίλιες κρυφές επιθυμίες)
Σε χίλιους κόσμους
Γυναίκες ντυμένες άντρες
Και αγόρια με σκούρο μακιγιάζ
Μια βοή που απλώνεται
Ένας θόρυβος για να καλύψει τα ήρεμα βράδια σας
Ανέραστα όντα
Ένα ψεύτικο μπιτ που ξεγελάει τους ηλίθιους
Ο πόνος της γαλήνης
Πονάω
Ο φόβος του ακροβάτη
Φοβάμαι

Μια πορφυρή άμμος ερήμου
Και εγώ
Κάπου ανάμεσα
Μισόγυμνη
στο κέντρο μιας απέραντης
μιας ψυχρής,  αδιάφορης,
ουδέτερης γιορτής.

Monday, March 25, 2013

Μακάβριο Τέλος








Αυτή τη φορά όταν θα σβήσω
θα έχω κάποιον να υπομείνει τους λυγμούς των δικών μου -
θα έχω 2 φίλους να καθησυχάζουν τους λυγμούς,
να καθησυχάζουν τη μελαγχολική αναμονή.
Ίσως γυρίσω
Όλοι γύρω μου κλαίνε,
η μητέρα μου, η αδερφή μου ,
ο ηττημένος πατέρας μου,
ο εραστής μου, οι φίλοι μου, οι ερωμένες μου.
Έχω όμως 2 φίλους που καθησυχάζουν τους λυγμούς  
Σβήνω
Έχω όμως 2 φίλους που καθησυχάζουν τους λυγμούς τους
Έσβησα, πέθανα, ξεψύχησα, χάθηκα –
έπαυσα να υπάρχω.
Ήτανε όλοι τριγύρω μου
και τους έβλεπα σαν φαντάσματα.
Ήμουν στο κρεβάτι του μακάβριου τέλους
Όλοι ξέραν και εγώ ήξερα
ότι ήτανε οι τελευταίες μου ανάσες.
Ανάσες
Εισπνοή -  Εκπνοή
μου απέμειναν  μόνο λίγες.
Εισπνοή - Εκπνοή
μου έχουνε μείνει ελάχιστες.
Απλώνω τα άκρα μου
Απλώνω τα χέρια μου
Απλώνω τα πόδια μου
Τεντώνομαι
στο κρεβάτι του μακάβριου τέλους.
Όλοι  γύρω μου κλαίνε
Κλαίνε τα φαντάσματα
Κλείνω τα μάτια μου
οι ζωές μου, οι στιγμές μου
σχίζουν τη μνήμη μου
σχίζουν το κρανίο μου.
Τίποτα δεν είναι αιώνιο
Η ζωή μου ολοκληρώνεται, τελειώνει.
Χάνεται με την τελευταία μου ανάσα
Το δωμάτιο χάνεται
Αλλοιώνεται μέσα στο χρόνια
Λιώνουν οι πέτρες
Λιώνουν τα τζαμιά
Λιώνουν οι πόρτες, οι κλειδαριές
Λιώνουν οι πίνακες, λιώνουν τα βάζα,
λιώνουν τα λουλούδια πιο γρήγορα από ότι φανταζόμουνα.
Λιώνουν όλα τα δώρα που μου είχαν κάνει
Λιώνουν όλα τα δώρα που είχα μαζέψει
Με την πάροδο του χρόνου
λιώνει η εικόνα μου –
η αφήγηση μου.

Ένα δωμάτιο στοιχειωμένο
Πεθαίνω
Ένα δωμάτιο με φαντάσματα να κλαίνε
Πεθαίνω
Το παλιό μου γραφείο φθείρεται
και εγώ σαν παλιά ξεθωριασμένη εικόνα
να πίνω, να καπνίζω , να φωνάζω
φθείρομαι.
Ο παλιός μου καθρέφτης
το περασμένο μου είδωλο.
Κοιτώ το ρευστό ομοίωμα μου
να χορεύει  μπροστά στον καθρέφτη -
και είμαι εδώ έτοιμη να χαθώ.
Είμαι σε αυτό το κρεβάτι που έχω γεράσει
Είμαι σε αυτό το κρεβάτι που έχω κάνει έρωτα,
που έχω νοιώσει την αγάπη να διεισδύει μέσα μου,
που έχω ζητήσει από τον άντρα μου
να αδειάσει μέσα μου όλο του το σπέρμα.
Είμαι σε αυτό το κρεβάτι του μακάβριου τέλους
με απλωμένο τεντωμένο όλο μου το σώμα.
Όλο μου το σώμα
έτοιμο να πεθάνει –
να ηρεμήσω.
Το σώμα μου θα πεθάνει -
ο νους μου θα ηρεμήσει.
Το σώμα μου θα πεθάνει
πάνω σε αυτά τα ξεθωριασμένα σεντόνια.
Όλοι τριγύρω  μου κλαίνε.
Ο καθένας μόνος του.